جمعیت امام علی

2007-09-23T08:40:00.000-07:00

با عرض سلام

به عرض شما خوانندگان عزیز وبلاگ می رساند که وبلاگ جدید جمعیت امام علی (ع) در آدرس زیر قابل دسترسی می باشد:

http://jamiat.blogfa.com/

همچنین، آدرس جدید وبلاگ کوچه گردان عاشق:

http://koochegardan.blogfa.com/

می باشد.

تدریس عشق

2007-05-11T02:16:00.000-07:00

جمعیت دانشجویی امام علی (ع) در نظر دارد تا طرحی را به نام "تدریس عشق" در این هفته به اجرا برساند.
ضمن این طرح که با ثبت نام از علاقمندان به تدریس به کودکان خانواده های محروم آغاز شده، قرار است که در یک هفته، این دوستان با آموزش دادن دروس اصلی و پایه این کودکان به آنها، زمینه حضور موفق ایشان را در امتحانات پایان سال فراهم آورند.

علاقمندان به حضور در طرح می توانند از وبلاگ اختصاصی طرح به آدرس:
http://tadrise-eshgh.blogfa.com
بازدید نمایند.

همچنین دوستان عزیز می توانند برای کسب آخرین اطلاعات در زمینه طرح تدریس عشق و سایر فعالیت های جمعیت امام علی (ع)، در گروپ زیر عضو شده و اخبار را بصورت Mail دریافت نمائید:
Http://groups.yahoo.com/group/jamiatc

با تشکر.

جشنواره فرزندان مهر

2007-04-15T12:17:00.000-07:00

بدینوسیله از کلیه اعضایی که مایل به همکاری در زمینه های زیر هستند ، تقاضا می گردد هر چه سریعتر اعلام نمایند.
1- ساخت فیلم کوتاه مستند ویا داستانی از کودکان خیابانی و یا کودکان کار و . . .
2- تشکیل گروه تئاتر و آماده کردن نمایشی با گروه کودکان بهزیستی و یا خانواده های محروم
3- در اختیار قرار دادن دوربین فیلمبرداری دیوی کم و یا هندی کم شخصی
4- کارهای اجرایی جشنواره
5- تشکیل نمایشگاه دستاوردهای کودکان بهزیستی
6- عکاسی از کودکان با معضلات اجتماعی
7- اسپانسر
تلفن تماس : 09123774326
(عباسی )
زمان اجرای جشنواره : 29 اردیبهشت به مدت 10 روز

http://farzandanemehr.blogfa.com

2007-03-10T01:56:00.000-08:00

مراسم طرح طفلان مسلم
طرحی از جمعیت امداد دانشجویی امام علی (ع)

مکان : شهر زیبا - کانون اصلاح و تربیت استان تهران - سالن نمایش
زمان : شنبه - ۱۹ اسفند ماه - ساعت ۱۵:۳۰ الی ۱۸

ورود برای عموم آزاد است

طرح طفلان مسلم

2007-01-27T14:18:00.000-08:00

در هر فرهنگی اسطوره های حقیقی یا خیالی ای وجود دارند که به مردم آن فرهنگ هویت و انگیزه و جهت حرکت می دهند. حال می توان به فرهنگ فقیر غرب اشاره کرد که قهرمان خیالی ای مانند زورو را مطرح می کند و می خواهد با داستان ها و فیلم های مختلف نشان دهد که زورو نمی می رد و پس از مرگش نیز نقابش روی چهره زورو جدیدی می رود. و در فرهنگ غنی شرق خصوصا ایران اسطورهای خیالی رستم و سهراب و فریدون و کاوه آهنگر و نیز اسوه های حقیقی از جمله ائمه و شهدا را داریم.

حال حرف این است که هر گاه می گوییم رستم ، در نظر ما قدرت و پهلوانی او مجسم می شود نه مرگ فجیع او که فردوسی در این باب هم کم مایه نگذاشته. وقتی می گوییم رستم زمان یعنی قدرت و غیرت ایرانی ، وقتی می گوییم علی زمان یعنی عدالت و مردانگی ولی وقتی می گوییم حسین زمان تنها نوع شهادت مظلومانه ایشان در ذهن مجسم می شود. گویی امام حسین (ع) تنها الگویی برای قیام منجر به شهادت بوده.

زنده نگه داشتن یاد یک نفر به معنای صرفا عزاداری و گریه برای او نیست. بلکه زنده نگه داشتن و ادامه دادن راه و آرمان های اوست. زنده نگه داشتن یاد و آرمان امام حسین (ع) با زنده نگه داشتن عاشورا فرق دارد. زنده نگه داشتن عاشورا وسیله ای است برای زنده نگه داشتن یاد و آرمان امام. و این وسیله نباید به هدفی تبدیل شود که ما را از ادامه راه غافل کند. زنده نگه داشتن یاد امام حسین (ع) یعنی این که جامعه ات ، اطرافت و اطرافیانت ، معضلات اجتماعت و ... برای تو مهم باشد. نه این که صرفا برگزاری باشکوه مراسم عزاداری برای تو هدف شود.

امسال طرحی داریم که در آن می خواهیم به برکت ایام محرم و امام حسین (ع) به کودکان مظلوم شهر از جمله کودکان کار ، خیابانی و کانون اصلاح و تربیت رسیدگی کنیم.

زمان همایش :دوشنبه ۹بهمن مصادف با تاسوعای حسینی- ساعت ۱۵:۳۰

مکان همایش:فلکه دوم صادقیه -بلوار آیت الله کاشانی - شهر زیبا-میدان کن-خیابان کانون- کانون اصلاح تربیت-سالن آمفی تئاتر

آدرس وبلاگ طرح: http://teflan.blogfa.com

یک لحظه ... به یک انسان ...!

2006-12-16T03:38:00.000-08:00

سرد است. دست های کوچکش را "ها" می کند. دست های کوچک و سیاهش را. اسفند دود می کند تا ما چشم نخوریم! تا ما خوشبخت های اتوکشیده چشم نخوریم!
50 تومان، 100 تومان یا... هر قدر که کرمت باشد می دهی. و شمارش معکوس آغاز می شود: 6، 5، 4، 3، 2، 1... چراغ سبز می شود. دیگر باید برویم. فقط وقتی در حال توجیه کردن خودمان هستیم که:

- بابا چه کار دیگه ای مگه از دست من براش بر میاد...
- اصلا مسئولیت این بچه های خیابانی با شهرداری است... با دولت است... با...
- من هزار تا کار دارم... کارای خیلی مهم تر ...
- اصلا به من چه مربوط (کمی خشن تر و...!)

آری، وقتی این توجیهات همیشگی را در ذهنمان مرور می کنیم، از آینه عقب نگاهمان ناغافل به جسم نحیفش می افتد که در حال اسفند دود کردن از سرما مچاله می شود. انگار هر لحظه مچاله تر...

این استیصال و عذاب وجدان های موقی برای مردم متوسط جامعه ی ما بسیار اتفاق می افتد و بسیار آسان تر از آن فراموش می شود و این فراموشی عجیب بیش تر در اثر همت خود افراد حاصل می شود!! همتی که صرف آرام کردن روان هایشان می کنند. انگار هر تلنگری که می خورند با سپری آهنین به استقبالش می روند تا فرو نریزند.
امان از این خوشبختی! امان از این شهر خوشبخت!

می پرسند چه کاری از دست ما برمی آید و با حالتی می پرسند که حالت پرسیدن برای دانستن و عمل کردن نیست، تنها و تنها برای آب روی آتش ریختن است. آتش درون. آتشی که بر دوزخیان محیط است. (اِنَّ جهنّم لمحیط بالکافرین، بدرستی که جهنم بر کافران محیط است و آنان را در بر دارد).

اما می گویم چه کاری از دست ما برمی آید تا راه توجیه را ببندم.
تا آن کسی را که دامن اش را به درد مردمش نمی آلاید به رنج افکنم، تا لااقل بگردد و رنج یافتن توجیهی جدید را بر دوش جان بیهوده اش هموار سازد!

به اشتباه همیشه فکر می کنیم یا باید رنج فقر و جهل یک ملت را یکباره درمان کنیم یا این که به کل بی خیال شویم و فقط زندگی فردی و لذت ها و آرزوهای شخصی مان را محقق کنیم و خوب، بدیهی است که یکباره درمان کردن امری محال است. البته ما به انجام امور محال هم علاقه ویژه ای داریم. به زیر و زبر کردن و از پایه به هم ریختن و بنیان ها را لرزاندن و در یک کلمه: ویران کردن! اول ویران می کنیم، بعد فکر می کنیم که چگونه ان شاء الله دوباره بسازیم... و می مانیم که این انقلاب، اصلا چرا به اهدافش نرسید. معلوم است. چون انسان هایی که انقلاب می کردند خود منقلب نشده بودند. همان انسان های دو قطبی سنتی عجیب و غریب قبل هستند: یا سیاه سیاه یا سفید سفید.
اندیشه شان ساختن آجر به آجر نیست. یا می خواهند ساختمانی نو را با همه ی امکانات یکجا بکارند جای بنای کهنه ی قدیمی یا اگر احتمالا این امر نا ممکن باشد(!) همان بنای کهنه را با خاک یکسان کنند. مهم هم نیست که بعدش سرپناهی برای زنده ماندن نیز نمی ماند.

به دین جامعه نگاه نکن! دینی که با صدقه دادن مسئولیت یتیم را از گردنت باز می کند، سهل است تا بهشت برین هم می رساند. کافی است صبح به صبح پول خردهای ته جیبت را توی صندوق سر کوچه خالی کنی.
به دین جامعه نگاه نکن که تقدیر کودکان مریض و بی سرپرست و سرخورده و بزهکار جامعه را به نام خواست خداوند می پذیرد تا آرامش و رفاه پوک دنیایی و سعادت الکی اخروی اش را گزندی نرسد.

در عوض... به دین علی (ع) بنگر، آن جا که آغوش گرمش را ماوای کودکی می کند که سرمای فقر و سرمای بی توجهی دیگران، به مرگش می کشد.
... می پرسی چه می شود؟... تو خود چه می شوی اگر علی (ع) با تمام هستی اش گرم در برت گیرد و مهربانانه تو را بنوازد؟ جز این است که لذت انسان بودن را به تمامی درک می کنی؟

به دین مسیح بنگر!
قوم نادان موسی را تصور بر آن بود که عیسی می آید تا سلطنت ظاهری فرعونیان را در هم شکند و سلسله ی شاهنشاهی جدیدی به نام خداوند رقم بزند و تاج گذاری کند و فرعون مهربانی بشود برای ملت ستم دیده...
اما عیسی چه کرد؟ نیامد جسم ها را از غل و زنجیر حاکمان دنیایی نجات دهد. آمد تا جان های ناآرام را لحظه ای آرام بخشد.
چگونه؟... با سپاه؟... آری اما کدام سپاه؟
سپاهی که جز عشق سلاح گرمی ندارد و جز اشک های زلال نفراتی ندارد و جز نوازش طرحی برای فتح ندارد: فتح قلب های رنجور.
او جذامیان را در آغوش گرفت، تو آیا نمی توانی کودک هم وطنت را که از خشونت و پستی این جامعه می سوزد لحظه ای به شوق، به مهر و به شادی در بغل گیری؟ نمی دانی یا نمی فهمی یا خودت را به ندانستن و نفهمیدن می زنی؟

قرار نیست تمام مشکلات و مصائب همه ی مستضعفان را حل کنی... یک لحظه به یک انسان با تمام وجود عشق بورز!
این کافی است تا درد تنهایی و بی کسی او را و وجدان های بی معنی و بی سر و ته و هر روزه ات را شفا دهد.
آری! آخرش هم این شد که مشکل روحی خودت حل شود!

از این دریغ نکن!

علی جان! نورت رو می خوایم...

2006-12-11T11:25:00.000-08:00

پنجشنبه شب، یا بهتر بگم جمعه صبح، توی بیمارستان امام خمینی، مجموعه ای از حوادث عجیب و غریب اتفاق می افتاد که اوجش حدود ساعت 3 شب بود.

بچه های جمعیت، مدتی بود با زهرا خانم آشنا شده بودند.
توی یکی از شناسایی های منطقه فرحزاد، بچه ها زنی را پیدا کردند که از شوهری افغانی دارای 2 پسر خردسال بود. شوهر این زن، او را رها کرده بود و در شهر دیگری زن دیگری گرفته بود. زن بیماری های زیادی داشت که سرطان سینوس، یکی از آنها بود.

اما آشنایی عمومی بچه های جمعیت با این زن_ زهرا خانم_ به یک ماه قبل بر می گردد. تماس زهرا خانم با یکی از بچه ها و درخواست او مبنی بر نگهداری از فرزندانش در زمانی که در بیمارستان است، بچه ها رو به بیمارستان امام خمینی کشاند.
قرار شد بچه های جمعیت از فرزندان زهرا خانم مراقبت کنند.
مشکل بیماری زهرا خانم خیلی حاد بود ولی پزشکان اورژانس قادر به تشخیص خاصی نبودند و از پذیرش او سر باز می زدند. این دقیقا مشکلی بود که مجددا پنجشنبه، یعنی یک هفته پس از ترخیص او از بیمارستان، بچه ها را تا آن وقت در بیمارستان نگه داشته بود.

آزمایش پشت آزمایش، نظرات پزشکان مختلف، هیچ کدام راه به جایی نمی برد.
مدت زیای گذشته بود. بچه ها مستاصل شده بودند. هر از چند گاه، اتفاقی می افتاد که نور امیدی در دلها روشن می شد ولی ...

تا اینکه جالب ترین اتفاق ممکن افتاد.

برق های بیمارستان رفت.

برخوردها عجیب تر بود. عده ای از پزشکان نسبت به این وضع اظهار تعجب می کردند. بیمارها ترسیده بودند. چند تن از همراهان بیماران به دنبال مسئولین می گشتند تا علت را جویا شوند.

" مگه اینجا برق اضطراری نداره؟!"
"داره! ولی خرابه!"

همه دنبال وسیله ای می گشتند تا اندکی از تیرگی موجود بکاهند. چراغ قوه ها و موبایل ها، به کار افتادند.
یک نفر موتور سیکلتش را به پشت شیشه های بخش اورژانس آورد تا روشنایی هر چند کم آن، حداقل بخشی از راهروی اصلی را روشن کند.

مدت زیادی گذشت. کم کم همه داشتند به بی برقی عادت می کردند که خبر فوت دو بیمار که در زیر دستگاه بودند همه را متاثر کرد. اظهار نظر پزشکان هم جالب بود:

" دو نفر Expired!!! شدند، البته ما به هر صورت کار خاصی هم نمی تونستیم براشون بکنیم!"

توی این بی برقی عده ای هم بودند که با فضای جدید بیشتر صفا می کردند. آغاز پخش موسیقی های مختلف از موبایل ها، بدون توجه به نوع فضا هم از عجایب بود.

علی، یکی از بچه های جمعیت، و کسی که زهرا خانم را در شناسایی پیدا کرده بود، موبایلش چراغ قوه داشت.
علی در راهرو اورژانس قدم می زد و به هرجا که حس می کرد نور موبایلش می تواند کمکی کند، سر می زد.

مدتی گذشت که ناگهان یکی از بچه های جمعیت، علی را صدا زد:

" علی جان! نورت رو می خوایم..."

علی به سمت صدا رفت. اتاق عمل.
...
آن روز صبح، اتاق عمل بخش اورژانس بیمارستان امام خمینی، به لطف نور چراغ قوه موبایل علی روشن شد، تا عمل دست جوانی که بر اثر بریدگی ناچار به عمل او بودند انجام گیرد.

همه چیز معلوم بود. زهرا خانم بهانه ای بیش نبود.
برق مدتی پس از این واقعه آمد. کارهای زهرا خانم درست شد و دیگه واقعا صبح شد.

گزارشی از مراسم دعای مولوی

2006-10-22T03:58:00.000-07:00

یک فرش، یک یخچال و یک تلویزیون، تمام وسایل اصلی خانه را شامل می شود. البته اگر بشود اسم یک اتاق 13 متری را خانه گذاشت. از صبح حس عجیبی داری، دلت می خواهد زودتر قدم در خانه ای بگذاری که به قول شارمین، یک خانه مقدس است.
خانه ای که 3 فرشته کوچک، همراه مادرشان می خواهند آینده زیبایی را در آن بسازند.
آینده ای غیر از آنچه در اطرافشان می بینند. فردایی غیر از دود سیگار و تریاک.
در تاریکی هوا، آدرس را پیدا می کنی. برای یک لحظه بهتت می زند. آری اینجا یک خانه مقدس است. خانه ای که از آن عشق می بارد و تو در پس زمینه های ذهنت همیشه آن را می دیدی. شاید برای همین است که آنقدر در اینجا احساس راحتی می کنی. فاطمه، محمد و علی، میزبانان ما در این خانه مقدس هستند.
بچه ها یکی یکی از راه می رسند و می شوند مهمانان این خانه. تقریبا 30 نفر وارد اتاق شده اند. دیگر جای سوزن انداختن هم نیست. شارمین شروع به صحبت می کند. مثل همیشه حرفهایش به دل می نشیند. از خدایی می گوید که ما را آفریده. از علی می گوید که پدر تمام یتیمان شهر است و از مایی که به خواب غفلت فرو رفته ایم.
آخر صحبت های شارمین، با صدای اذانی که از گلدسته ای مسجد پخش می شود همراه شد.
فضای معنوی و ملکوتی ایجاد شده بود.
دعای افطار خوانده می شود و همه آماده چیدن سفره افطاری می شوند.
هرکس سعی می کند کاری حتی کوچک انجام دهد تا سهمی در ثواب این ضیافت الهی داشته باشد.
اما از نظر همه بچه ها معنوی ترین صحنه وقتی بود که خانم ها به صف نماز جماعت ایستاده بودند و فاطمه دختر 10 ساله خانه به عنوان پیش نماز در جلوی صف قرار گرفت.
با همان سادگی و لحن کودکانه کلمات عربی را بیان می کرد و عجیب بود که چقدر به دل می نشست.
تک تک بچه ها بعد از نماز اقرار کردند که این بهترین نمازی بود که در عمرشان خوانده بودند. نمازی از ته دل، در خانه ای مقدس و با پیش نمازی معصوم...

جمعه 7/مهر/85

گزارشی از شیرخوارگاه حضرت رقیه

2006-10-17T07:26:00.000-07:00

امروز روز اول ماه رمضان بود. قرار بود برای مراسم دعا به شیرخوارگاه حضرت رقیه برویم. با اینکه تجربه چنین بازدیدهایی را داشتیم، اما باز هم ته دلمان شوری می زد. نمی دانستیم چه برخوردی باید با آنها داشته باشیم. آیا ما را بر حریم خصوصی زندگی شان راه می دهند؟ تمام طول راه با فکر کردن به این تصورات گذشت. اما وقتی که قدم به داخل محوطه گذاشتیم، فهمیدیم که چه ترس بیهوده ای داشتیم. آنقدر سریع جو صمیمی بین مان ایجاد شد که خودمان هم متعجب مانده بودیم.
وای که چه لذتی داشت نگاه کردن در چشمان معصومی که از فرط خوشحالی برق می زد. با بچه ها شروع به بازی کردیم. عمو زنجیرباف... بله... زنجیر منو بافتی... بله... پشت کوه انداختی... بله... و بعد هم تخم مرغ گندیده. تو می شدی گرگ و باید دنبالش می دویدی تا او را بگیری. و بعد او گرگ می شد و دنبال تو می دوید. و تو تقریبا راه می رفتی تا بتواند تو را بگیرد و خوشحال و پیروز داد بزند: هی! گرفتمت! خوشحال می شوی که با باختنت، شادی را برای دقایقی به او دادی.
تقریبا هر بچه ای یک خاله یا عمو برای خودش پیدا کرده. و به قول شارمین عالمینشان با هم یکی شده است.
اینجا همه چشمها برق می زند. چشمان بچه ها از خوشحالی و نشاط و پیدا کردن این همه دوست و چشم های بچه های ما بخاطر نمناکی اشکی که خیلی سعی در نریختنشان داشتند. چون این اولین قانونی بود که تو یاد گرفته بودی. "هرگز جلوی بچه ها گریه نکن، چون آنها به خوشحالی و محبت شما احتیاج دارند."
بعد از اینکه حسابی از بازی کردن خسته شدند، به سراغ سفره افطار رفتیم. همه بچه ها اول برای سلامتی و ظهور امام زمان دعا کردند. ولی غمگین ترین دعایشان این بود: "خدایا، پدر و مادری مهربان برای ما بفرست."
این بار دیگر چهره های بچه های جمعیت دیدنی بود. اما باز هم با خنده و شادی افطار کردند و نگذاشتند شادی چند ساعته بچه ها از بین برود.
بعد از غذا نوبت دادن هدیه ها شد. هر بچه ای سعی می کرد آرام تر بنشیند تا زودتر هدیه اش را بگیرد. برای یک دقیقه آرامش عجیبی برقرار بود. درست مثل آرامش قبل از طوفان. اما بعد از باز شدن کادوها به انفجار هورا و خنده و شادی تبدیل شد.
اشکان، آنا، زهرا، محمد هر کدام کادوهایشان را پیشت می آوردند تا تو هم در شادی شان شریک شوی. حالا نوبت خداحافظی بود. فکر نمی کردی در عرض چند ساعت این طور به تو وابسته شوند و این بار اشک هایی بود که از چشم هایشان جاری می شد تا تو پیش آنها بمانی. با قول دادن به اینکه باز هم پیش آنها می آیی کمی آرام شدند. و سریع از آنجا خارج می شوی تا این بغض چند ساعته که از اول ورودت بدجوری گلویت را آزار می داد را در تنهایی ات خالی کنی.
اما حالا می توانی خوشحال باشی که خداوند رحمتش را بر تو جاری کرده تا روز اول ماه مبارک رمضان را با این کودکان معصوم سپری کنی.

دوشنبه 3/مهر/85

2006-10-10T14:27:00.000-07:00

روزی مردی در گوشه ای از زمان کیسه یتیم نوازیش را بردوش می گرفت و غریبانه کوچه کوچه های شهر کوفه را می گشت. می گشت تا مبادا کودکی با غم بی پدری سر بر بالین نهد.
می گشت تا مبادا پیرمردی بی نوا در غم تنهایی و از روی درماندگی سر به سوی آسمان بلند کند و از خدا طلب مرگ نماید.
می گشت تا مبادا بیوه زنی در شب دیجور بی پناهی خویش آرام و بی صدا بر گرسنگی کودکانش بگرید.

علی با پای پیاده، کیسه بر دوش می گشت تا غم غربت و تنهایی بشر را درمان کند
بشر وامانده از خویش، درمانده از روزگار...
و آن هنگام که روح اساطیری و آسمانیش در کالبد زمینی تاب نیاورد، دل و چشم نگران کیسه یتیم نوازیش را برای یاوران خویش در هر گوشه از زمان به جای گذاشت.

و حال این جمع:
این جمع و کیسه ای که مولای عشق برایشان به ارث نهاد.

کیسه ای که نماد است:
نماد تلاش برای رهانیدن همنوع از آتش، آتش جهل و فقر
نماد اعتراض است، اعتراضی از جنس اعتراض علی بر بی عدالتی

هر که از این جمع هرگاه که کیسه ای بر دوش می گیرد یا کودک محروم از تحصیلی را به کلاس درس راهنمایی می کند یا آن هنگام که خسته و نفس بریده پله ها و راهروهای سرد بیمارستان را به امید درمان پدر خانواده ای طی می کند یقین دارد، یقین دارد که:
علی جان! مرد معاصر! تو همراهش هستی

آن هنگام که از سختی راه از ناتوانی و نفس بریدگی پاهایش، سر بر دیوار غم نهاده و می گرید یقین دارد:
علی جان! مرد مهرورز و همراه در کوچه های تنهایی تو همراهش هستی

آری علی جان! صدای تو همیشه در گوششان است و رگ آشفتگی و سراسیمگی در راه امداد رسانی را در زیر پوست روحشان می جنباند: خدا را! خدا را درباره یتیمان

این جمع آرزو دارد که هر کس از هرگوشه ای از زمان بیاید و توشه ای از عشق برگیرد.
موسم عاشقی امروز است، همراه مرد معنا، مرد مشهود
موسم عشق را دریابیم

و حال ما وصیت می کنیم:
علی جان! خدا را خدا را
مبادا گاهی ما را در فراموشی سیری و گاهی در مذلت گرسنگی دنیا رها کنی

داستان عشق

2006-10-07T13:21:00.000-07:00

بی شک در طول تاریخ، داستان های کوتاه، اما عمیق و پرمعنا، تاثیرات بسیار ژرفی را بر ذهن جستجوگر انسان ها گذاشته و پدید آورنده ی رویدادهای شگفت انگیز و تغییرات نابی شده است که موجب حرکت به سوی تکامل و تعالی در زندگی بشر شده و خواهد شد.
به همین خاطر قصد دارم داستان عقرب را که دارای چنین خصوصیاتی می باشد برایتان نقل کنم.

« یک روز مردی عقربی را دید که درون آب دست و پا میزند. او تصمیم گرفت با کشیدن انگشت خود آنرا نجات دهد. اما عقرب او را نیش زد. آن مرد باز هم سعی کرد که عقرب را از آب بیرون بیاورد، اما عقرب یکبار دیگر او را نیش زد. مرد دیگری که در آن نزدیکی بود، به او گفت که نجات دادن عقربی که او را نیش می زند را متوقف سازد. آن مرد پاسخ داد: این طبیعت عقرب است که نیش بزند و این طبیعت من است که عشق بورزم. چرا باید طبیعت خود را از عشق درزیدن منع کنم فقط به این دلیل که طبیعت عقرب نیش زدن است؟
عشق ورزی را متوقف مساز. لطف و مهربانی خود را دریغ مکن. حتی اگر مردم اطراف تو، نیش بزنند. »

هر کدام از ما انسانها کجای این داستانیم؟ آیا اساسا چنین داستانی می تواند صحت داشته باشد و یا اگر صحت آن انکار ناپذیر باشد، داستانی از داستان های کره خاکی به شمار می آید و یا متعلق به کرات و کهکشان های دور از دسترس موجود دو پای متکبر و ناطقی است با مغزهایی سرشار از دانش و اطلاعات گوناگون که در رهگذر زمان جمجمه اش تنها در نقش طبل بزرگی است که صدایش بسیاری از گیرنده های دیگر مغزها را فقط مشغول و سردرگم می سازد و ... دیگر هیچ؟!
آیا ما در دنیایی زندگی می کنیم که تنها سه نقش عامل، عقرب و ناظر (متفکر) در آن وجود دارد؟
آیا نقش هایی وجود دارد که ما آنها را درک نکرده باشیم؟
آیا دنیایی بدون وجود نقش عقرب، نقش عامل را می تواند در خود جای دهد؟
آیا دانش بدون آگاهی می تواند مفید واقع شود؟
آیا وجود آگاهی برای مفید بودن کافی است؟
و آیا صرفا مفید واقع شدن بهترین عمل است؟
و آیا...
آه، انگار من هم دچار آنچه نباید شده ام، و در سیاه چاله های اطلاعات، دانش و فن آوری، گیج و مبهوت و سرگردان به دنبال سراب، پیوسته در حرکتی دایره وار می چرخم و می چرخم.
هیچ کس نمی داند که آن مرد در آخر زنده ماند یا نه. گرچه، بودن یا نبودن آن مرد مهم نیست، بلکه جاودانگی آثار و اعمال اوست که حائز اهمیت است. او بود که راه را با آگاهی و اختیار، انتخاب کرده و همزمان با تفکرات متعالی، عمل می نمود و تنها، تکرار و تکرار...
با سپاس فراوان از تمامی عوامل و همین طور عقرب ها که فرصت عشق ورزیدن را مهیا می کنند، و آب که موجب تغییر موقعیت عقرب می شود، و نیز آن ناظر که همواره امیدوارم همراه شود.

علی زارعان

2006-10-02T14:15:00.000-07:00

خدا
خداوندا تمام گرسنگان را غذایی از جنس نور بخش،
خداوندا تمام اغنیا را دستانی پر برکت بخش و به خاطرشان بیاور که روزی گرسنگان را به امانت به آنها داده ای
و خداوندا به همه ما انسانها شفقت و مهری چون محمد بخش، به همه ما کمک کن که سازنده مدینه خود باشیم.
مدینه ای امن، آنجا که هر انسانی احساس امنیت و آرامش کند، آنجا که هر انسانی توان بیابد و از رنج های مادی رها شده به تو بیندیشد.
کمکمان کن تا مدینه خود را بسازیم، حتی اگر گنجایش یک نفر را داشته باشد.حتی اگر فقط بتوانیم یک نفر را به ساحل امن عشق به تو برسانیم.

2006-10-01T03:20:00.000-07:00

خداوندا با تو می گویم
خدای من! خدای خوب من! مادران سرزمین من دیرگاهیست لبخند را فراموش کرده اند، یادشان رفته چگونه با عشق کودکانشان را در آغوش بگیرند، نه اینکه عاشق نباشند که تو عشق را هزار بار در جانشان دمیده ای، نه! آنها عاشقند
اما غم نان، غم سر پناه، رمق عشق بازی را از آنها گرفته است.
خدای من! خدای خوب من!
کودکان سرزمین من کودکی نمی کنند که معصومیت کودکانشان زیر بار فقر خشکیده است.
اصلا چرا این قدر متکلف با تو حرف می زنم.
می خواهم درد دل کنم
خدا جان گوشه ای از این شهر مادری هست به اسم زینب خانم که شوهرش چند سال پیش فوت کرد حالا او با چهار تا بچه قد و نیم قد تنها مانده. همه داراییشان را برای درمان همسرش خرج کردند ولی...
تنهای تنهاست با چهار تا بچه قد ونیم قد... اوایل خانه مردم کار می کرد اما از وقتی دستانش ورم کرد و زانوهایش می لرزد کسی او را به خانه اش راه نمی دهد...
با چهار بچه که یکی از بچه ها مریضی سختی دارد اما...
اما دیگر آهی در بساط نیست که بتواند به درمان بیندیشد...
می نشیند گوشه آن اتاق تاریک و نمور زیرزمین و ذره ذره آب شدن کودکش را می بیند
می نشیند و گرسنگی کودکانش را می بیند.
خدا جان این است حکایت هزاران مادر سرزمین من
خدا جان بگذار با تو درد دل کنم
می دانم که می دانی اما...
اما تو خود گفته ای با من سخن بگو،
این است درد های من
در شهر ما دختری هست به نام مینا. مادر و پدرش سالها معتاد بوده اند.
او به یاد دارد زمانی را که برای یکی دو روز غذایی نخورده بودند و پدرش با پاک کردن شیشه ماشین ها کمی پول به دست می آورد، برای خودش مواد خرید و برای او و سه برادرش فقط یک نان
و او با گرسنگی سر می کرد با گرسنگی مشق می نوشت...
حالا اوضاع بهتر است. بابا ترک کرده و مامان هم...
اما
اما چه کسی به مرد 40 ساله ای که تازه ترک کرده کار می دهد؟
گرسنگی هست، درد هست هرچند کمتر از پیش

خدا جان
در شهر ما پسری هست به اسم شاهین
مادر و پدر ندارد، با خاله اش زندگی می کند، خاله اش هم ...
خاله اش با... امرار معاش می کند. شاهین هر روز مردهای غریبه را میبیند که می آیند و می روند.
شاهین فحش میشنود، شاهین کتک می خورد، شاهین نماز می خواند، شاهین قرآن می خواند و گاهی...
شاهین کودکی را کتک می زند.
این گونه است که می گویم شهر ما سرد است.
سرد از نفس کسانی که درد مادران و کودکان شهر ما را می دانند اما...
اما بی تفاوت می گذرند، و نهایت غمشان این است که چگونه سفره افطاری رنگین تر از همسایه بگسترند در حالیکه زنان و کودکان شهرشان با اشک و آه روزه می گشایند و...
خداوندا مباد از بی خبران باشیم...
مباد شرمنده روی عزیزان تو باشیم...
بگذار سهم ما از رمضان هم سفره شدن با اهالی خانواده تو باشد -عیال الله-

2006-09-24T02:28:00.000-07:00

شیطان در کمین ماست، در پشت در "خونه قدیمی"، درست زمانی که در حال ترک "خونه قدیمی" هستیم، آن گاه که با خود مرور می کنیم که چه ها که نکرده ایم، که چقدر خوبیم، که ما برگزیدگان این دیاریم. جایی که مشابه آن جاست که پس از زیارت خانه خدا شیطان را می بینیم که ما را به افتخار بزرگی عبادتمان، فریب می دهد. شیطانی که به قول سعید در خانه خدا و در "خونه قدیمی" راهش نمی دهند، پس پشت در به انتظار، در کمین ما نشسته است.
در این ایام و روزهایی که به کوچه گردان نزدیکیم ، هر روز از صبح تا شب می دویم شیطان چه خوب ما را می فریبد تا یادمان برود که ما یک خانواده ایم، یادمان می رود که ما این جا نیستیم که فقط از پس مسئولیت های خود براییم، بلکه این جاییم که همدیگر را دوست بداریم، به هم عشق بورزیم و یار و همراه هم باشیم، اینجاییم که نگذاریم کسی در راهی که در پیش گرفته، خدای ناکرده تنها بماند.
ما چه باشیم و چه نباشیم، چه بخواهیم و چه نخواهیم، چه حتی اگر همه برنامه های کوچه گردان را تعطیل کنیم، باز هم اگر اراده او باشد تک تک این کیسه های نذری، شب 21 ماه رمضان، با دست توانای امیرالمومنین علی (ع) به در همان خانه ها خواهد رفت.
پس بیاییم دوباره به یاد بیاوریم سخنان شارمین را که می گوید من عاشق می خواهم، من دردمند می خواهم ، درد، درد همنوع، درد انسان هایی که دارند زیر سیاهی بی انتهای شبهای این شهر له می شوند.
من و توی دانشجو که خدا توفیقی به ما داده و گفته بیا، بیا تو که هیچ فرقی با بقیه نداری و فقط چون من خواسته ام به تو می گویم، این کیسه را بردار و به نام مولایت علی (ع) ببر به در این خانه و آن خانه که خودم نشانیش را به تو داده ام، نکند باورمان بشود که این کیسه ها را به اراده و قدرت خود به در خانه ای می بریم. که اگر چنین باشد با هر قدم که با آن کیسه ها بر می داریم از خدای خود دور می شویم و به خود نزدیک.
یک روز خداوند متعال اراده کرد و چون من و تویی را به در خانه ای آورد که آسمانش به رنگ دیگری بود. او اراده کرد و ما آمدیم و آمدیم تا به اینجا رسیدیم، حالا دیگر وقت آن رسیده که بفهمیم سنگینی این کیسه ها از برنج و گوشت و پنیر نیست، بلکه از بار اندوهی است که روی خانه های مولوی و شوش و کوره پسخونه افتاده است. این کیسه ها پُرند از ناله های یتیمان این شهر، پُرند از آه و غم مادران و پدرانی که شب نانی ندارند بر سر سفره فرزندانشان بگذارند، نکند تقدس این کیسه ها از یادمان برود.
بیاییم به یاد بیاوریم که ما پیک موتوری و وانت بار نیستیم که راس ساعت مشخصی تعداد محدودی کیسه را از نقطهA به نقطهB ببریم. بیاییم به یاد یاوریم که ما انگشت اشاره ای هستیم که محرومیت و فقر و یتیمی مردم این شهر را نشانه می رود. مقام بزرگی است اگر لایقش باشیم، اما خدا نکند بعد از چندین و چند سال کیسه کشی به جای عاشقانه کوچه گردی، ببینیم که کمردرمان به خاطر یک عمر خودخواهی و خود پسندیمان بوده است نه به برکت نوکری مولایمان.
باید ما که نخلستان را، چاه صبور کوفه را نشانمان داده اند، مثل مولایمان علی (ع) بدبخت شویم، بیچاره شویم، به خاک سیاه بنشینیم و چون شارمین از درد فریاد بکشیم، آن قدر فریاد بکشیم که دیگر برایمان نفسی نماند که صرف زنده ماندن بکنیم.
خدا نیاورد آن روزی را که به روزمر گی بیفتیم، خدا نکند که نظم و مدیریت و مسئولیت و پی گیری به جای ناله های کودکان بیمارستان علی اصغر بشود دغدغه مان. جمعیت امام علی (ع) یک سازمان نیست، یک ارگانیزیشن نیست که برویم از اینترنت برایش مقاله مدیریتی سرچ کنیم، جمعیت امام علی (ع) خانه ماست، خانواده ماست، خانه ای برای آرامش و پرواز، خانواده ای برای عشق ورزیدن. مقصود این نیست که علم را رد کنم که قرآن می گوید علم نوراست و خدا نور، و مقصود این نیست که نباید نظم داشت که امیرالمومنین ما را به نظم امرمان قسم داده است، اما زمانی که هنوز شور و عشق و درد مولایمان در دلهامان نیست نظم و مدیریت و پی گیری به چه کارمان می آید؟ برای جمعیت امام علی (ع) زمانی که ناله های یتیمان شهر در گوش تک تک اعضای آن زنگ نزند، هیچ نسخه غربی و شرقی که از روی غفلت و بی خبری پیچیده شده باشد، افاقه نمی کند. بیاییم به یاد بیاوریم که همواره آن چه مشکلات جمعیت امام علی (ع) را حل کرده است، توکل و ایمان بوده و عشقی که در دلهای اعضایش موج زده است.

پس بیاییم با هم برای این خانه و خانواده دعا کنیم:
ای مولا، ای مقتدای ما، ما دست بیعت خود و برادران و خواهرانمان را به سوی تو دراز کرده ایم، کوچکیم، کمیم، گناهکاریم، اما دل هایی داریم پر از آرزو، آرزوی روزهایی که در شهرمان یک گرسنه نباشد، یک خانه که از آن دعا و راز ونیازی بر نمی خیزد نباشد، یک آدم تنها نباشد. دلمان پر است از آرزوهای آن روز که همه و همه، هم خانه داشته باشند، هم خانواده و هم خدایی که در دلهاشان بتپد. پس به حرمت این آرزوهای سپید دست بیعتمان را بپذیر.

خدایا، خداوندگارا این خانه مقدس را، این خانواده مقدس را، همه برادران و خواهرانمان را سلامتی و طول عمر عطا بفرما وبر درد بی درمانمان که جز تو درمانی ندارد بیفزای.

2006-09-08T09:17:00.000-07:00

به نام خدا

دوستان عزیز، با توجه به نزدیک شدن به زمان کوچه گردان، طرح شناسایی خانواده های محروم آغاز شده است. بدین منظور از کلیه علاقمندان به یاری رسانی در این زمینه دعوت می شود تا در جلسات هفتگی شناسایی که هر چهارشنبه ساعت 4 بعد از ظهر در محل خانه قدیمی برگزار می گردد، حضور به هم رسانند.

با تشکر.

جشن کارنامه

2006-08-25T07:43:00.000-07:00

سه شنبه روز مبعث بود .قرار بود جشن کارنامه برگزار بشود خانواده ها گر چه دعوتنامه دریافت نکرده بودند اما تقریبا از جریان جشن خبر داشتند و خیلی از بچه ها انتظار روز جشن را می کشیدند
روز یکشنبه اوضاع چندان مطلوب نبود ، هنوز سالنی برای برگزاری مراسم پیدا نشده بود:
روحانی مسجد .... با برگزاری مراسم در مسجد موافقت کرده بود اما حالا در مسافرت است . مسئول فرهنگی هم قبول نمی کند: مسجد که جای اجرای تئاتر نیست حتی اگر درباره حضرت علی باشد.
فرهنگسرای ... سالن در اختیار نمی گذارد . زهرا به امور فرهنگی شهرداری مراجعه می کند . نامه برای فرهنگ سرا صادر می شود.
نامه فکس می شود . زهرا به فرهنگسرا زنگ می زند. نامه نرسیده است
زهرا باز زنگ می رسد نامه نرسیده است.
زهرا باز زنگ می زند نامه رسیده است اما آقای ... که باید نامه را ببیند در جلسه است.
زهرا باز زنگ می زند آقای ... هنوز در جلسه است
زهرا ده بار زنگ می زند. زهرا بین زنگ ها گم می شود.
زمان دارد از دست می رود :" خانم .... شما نمی توانید به جای آقای ... کار ما را انجام دهید؟
"نه! باید خود آقای ... باشد."
آقای ... از جلسه بیرون نمی آید .آقای ... چسبیده است به صندلی جلسه
آقای ... بین صندلی ها گم شده است.
بالاخره فرهنگسرای شفق همکاری می کند . مسئول فرهنگسرا با جمعیت آشنا بود.
قبلا دانشجو بوده و با جمعیت آشنایی داشته است.
دعوت نامه های خیرین آماده می شود: زهرا تایپ می کند، زهرا پرینت می گیرد . روبان می زند .
آذر زنگ می زند که بچه ها بیایید دعوت نامه ها را ببرید.
شادی لابه لای کاغذهای رنگی گم می شود، شیما و نسرین هم بین کادوهایی که برای بچه ها تهیه شده است.
علی می رود سرکار ، علی برمی گردد تا دعوتنامه های خانواده های شهر ری را ببرد.
هادی میرود سالن را میبیند .هادی گم می شود بین کاغذها ، برای طراحی سن یک عالمه پروانه درست می کند. هادی باز گم می شود بین پروانه ها.
برای نهار چه کار کنیم ؟ پول نداریم حساب جمعیت را می تکانیم و کمی جیب این و آن را
تصمیم : عدس پلو بدهیم
محمد می رود خرید : برنج و عدس و روغن و گوشت
باز عده ای گم می شوند : چند تایی بین عدس ها و چند تایی بین برنج ها
عدس و برنج پاک می شود .
کی بپزد؟ کجا بپزد؟
آقای آشپز قبول می کند مواد را می برد ر رستورانی که آشپزش است عدس پلو را بپزد .آقای آشپز هم گم می شود.
نوشابه نداریم ، پول هم نداریم
"آقا نوشابه چنده؟ "
"یکی 200 تومن ، ولی به شما می دهیم 160 تومن "
" نمی شه مجانی بدهید؟"
آقای نوشابه فروش گم می شود ، حساب و کتابش هم گم می شود
" چرا نمی شه؟ این هم سهم ما، فردا بیایید ببرید"
ساعت 5 صبح است بچه ها کار می کنند. ساعت ده شب است بچه ها کار میکنند
ساعتها هم گم می شوند.
بچه های تئاتر خیلی وقت است گمند با عمو حسین بین میزانسن ، شعر شاملو ، مونولوگ... زینب و فاطمه هم گم می شوند با بچه های تئاتر
بچه های تئاتر گم می شوند ، علیرضا پیدا می شود.
نسرین می نویسد، با چلیپا ، روی ابر روی باد: "از شما تقدیر می شود"
این می شود تقدیر نامه

سه شنبه می آید

هادی می آید با گل و پروانه و جایزه. ساجده می آید با برادرش و کم کم بقیه هم می آیند.
سالن کثیف است : جارو می کنیم. گلها را می گذاریم ، پروانه ها را می چسبانیم

هیچ کس مسئول کاری نیست ، همه مسئول همه کارند.
سعید می رسد با بچه ها ی خزانه
نوید می رسد با بچه های شهر ری
مرتضی می رسد با بچه های خاک سفید
نفیسه می رسد با بچه های مولوی

نوید مجری می شود .نوید به حضار سلام می کند . هادی قرآن می خواند : بخوان محمد به نام پروردگارت
همه می آیند و می روند .همه بین کارها گم می شوند.

آقای رهروی یخ می خرد. سعید مقوا می خرد . مهدی عرق می ریزد . امین نفس نفس می زند، مصطفی پله ها را 2 تا یکی می کند. نفیسه می افتد
همه می دوند. همه گم می شوند. همه را به هم فشرده اند تا خمیر شوند . بعد از خمیر یک آدم بزرگ ساخته اند.

گروه موسیقی می آید ، می خواند: محمد شهسوار شهسواران
گروه تئاتر می آید ، می چرخد ، می گوید: دخترای ننه صحرا
به بچه ها جایزه می دهند، بچه ها شاد می شوند.
شارمین می آید به بچه ها قول می دهد اگر درس بخوانند ...
شارمین از سن پایین می آید بچه ای می گوید : عمو من کار می کنم . تجدید آوردم اگه قبول شم؟....
شارمین که خیلی وقت است گم شده...

برنامه تمام شده است . بچه های خانواده ها می ریزند روی سن بین گلها و پروانه ها گم می شوند.
ظهر می شود باز همه می دوند .
باز کسی مسئول کاری نیست، همه مسئول همه کارند.
غذا ها پخش می شود. مسئول هر محله خانواده ها را برمی گرداند . موقع رفتن بچه ها با دست های پر جایزه چقدر شادند.
سالن باز کثیف شده است. باز جارو می کنیم . ما بین هیچ آلودگی گم نمی شویم
سالن ساکت است.
همه به تن خسته اند. همه نفس نفس می زنند اما شادند به شادی بچه های محروم. همه مبعوث شده اند انگار در این روز. همه گم شده اند انگار در این روز

2006-08-25T07:28:00.000-07:00

مبعث رسول اکرم

مطالب زیر از دست نوشته های یکی از همراهان جمعیت است که در مسجد النبی نوشته شده است:
-یاسر ! به من نگاه کن. چشم به چششم من بدوز و بگو . یاسر! یاسرم
- محمد ! من از تو و خدای تو تبری جستم .محمد! من.... من...
- یاسر! قلبت، به قلبت آیا جز به خدای یگانه ایمان داری؟ یاسر قلبت را به من بده . من قلبت را می خواهم .قلبت را به من بده تا سیرابش کنم
قلبت را به من بده ، با من باش ، روحت را رها کن تا با من معجزه عشق را، پرواز را به عیش بنشیند.
من : محمد، رسول امین خدا، من سراپا عشق، سراپا خواستن تقسیم عشق با بندگان او.
من: تن همه فریاد، دل همه شور
من قلبت را می خواهم یاسر، این تپنده در خون عشق. این تپنده با خون عشق .
قلبت را به من بده یاسر .با من بیا از مسجد الحرام تا آن سوی هر چه سجده گاه که عشق بازی با خدا جریان دارد.
نور یاسر! نور السموات والارض : چشمان قلبت را همرا ه من به تماشا بیاور.
تن همپای قلب هروله نمی زند جایش بگذار .بگذار تن به حقارت هر چه ماندن است دلخوش باشد.
قلبت یاسر ! قلبت را به من بده . من رنج این تنان خسته را نمی خواهم .
من و خدای من جز عشق از شما هیچ نمی خواهیم :"لا یکلف الله نفسا الا وسعها"
و وسع نفس جز عشق نیست.

*********************************

و این گونه محمد قلبها را فارغ از تن ها یک به یک به تسخیر خویش در می آورد.
خدایا! محمد این گونه پر مهر بود .
زخم هایی عمیق در تن خویش حفر کرد تا من و ما بیاییم و شمع های نیاز خویش را بر تن او روشن کنیم.
کنون من و هزارن چون من گویا قدم بر شانه های سخاوتمند محمد می گذاریم تا بتوانیم راه آسمان را بیابیم : اوست که یاریمان میکند ، دلداریمان می دهد :
"غم مخور کودک دلبندم تنها چند گام مانده ...
مترس این پدرت ، این پناهگاه امن همراه توست.
"ولا خوف علیهم و لا یحزنون" عینیت حضور تو در راه است باور کن.
این تن من ، این روح من ، این وجود من همه هروله زن در راه رساندن توست.
مگر ندیدی خدا هم از عرش نهیب زد مرا : هان محمد چه می کنی؟ نزدیک است جان عزیزت را در این را بنهی
ما هر که را بخواهیم به راه راست هدایت می کنیم.
هان محمد چه می کنی؟ چه می کنی؟ در راه عشق چه می کنی؟
من این همه از تو نخواستم: وظیفه تو ابلاغ پیام بود و بس"
مترس کودکم ...
مترس"
و محمد با پای پیاده تمام ریگزار تفتیده جهان را در می نوردد. تا مباد فرزندی قصد ایستادن کند و تکیه گاه نداشته باشد. تا مباد فرزندی بی دست نوازشگر پدر بماند.
و مدام از عرش ندا می رسد:
"هشدار محمد
نور را تا کجا می خواهی ببری ؟
کوله چند نفر را می خواهی پر نور کنی ؟"
و روزی پس از بیست و سه سال دویدن محمد می ایستد. می ایستد بااشتیاق دیدن دوست و دریغ و درد فرزندانش
"خدایا ! نوادگانم ، نوادگان نوادگانم که از هر گوشه دنیا سرک عشق می کشند و هیچ از راه نمی دانند . وای خدایا تنهایی فرزندانم در راه استخوان های روحم را خرد می کند."

و روح اساطیری محمد فارغ از تن، هنوز نگران کودکانش در تلاش است تا جان گرسنه آدمیان را به پای سفره نور بنشاند.
آن چنان که گویند در روز موعود ، آن هنگام که همه از ترس فریاد "نفسی ، نفسی " سر می دهند
محمد باز آشفته و نگران فریاد "امتی امتی " در حنجره دارد.

پیغامبر مهر ما را به مهر بخوان.

2006-07-22T13:37:00.000-07:00

آسمان پرستاره را می بینی، می بینی و می اندیشی، می اندیشی و می خواهی
آری می خواهی از او، از او که از رگ گردن به تو نزدیک تر است

سر بر آسمان برمی کنی همراه هزاران کودک گرسنه، سر بر آسمان برمی کنی همراه هزاران زن بی سر پناه ...

سر بر آسمان برمی کنی تا از فلان درد زمینت بگویی
همراه هزاران گرسنه که هر شب برای آنها لیلة الرغائب است.

آری هر شب هزاران چشم پرستاره رو به آسمان بر می شود.

هزاران آه پر می کشد و می رود بالا، هر شب و هر شب
و تو امشب، تنها امشب آمده ای تا آسمان را ببینی، شب آرزوست برای تو و برای هزاران دردمند سراسر دنیا.

2006-05-08T11:01:00.000-07:00

ای کاش بهار هیچ کودکی در این سر زمین خاکستری نبود

لبخند بچه ها را ازبهار بگیر مثل حافظ از شعر ، بوسه از عشق ، نور از خوشید و نوازش از نسیم صبح...می توانی؟ می توانی حتی در ذهنت؟...
به خدا این فرشته های کوچک، به کوچکتر بهانه ای لبخند را به بهارت هدیه می دهند حتی اگر در آخرین روزهای عمرشان باشند حتی اگر سرفه هاشان خشک و نفس هاشان بی رمق باشد...
به خدا گندم لبهاشان به نم نم محبتی خیس می خورد و ری می کند و جوانه می زند، حتی اگر فقر فرصت هر رویشی را از آنها گرفته باشد...
پس بگرد و ناب ترین لبخند ها را برای بهار خودت پیدا کن.
امتحان کن ، هزینه زیادی ندارد :کمی رنگ شاد و طعم شیرین و آغوشت(آغوشت را برای کدامین خواهش زمینی ذخیره می کنی حالا که این همه آسمان در میان دستهایت جای می گیرد؟)
مکان : بیمارستان غلی اصغر
بیمارستان....نمی دانی چرا راهروهای بیمارستان بوی خاصی برایت دارد،بویی که تو را به خاطرا ت تلخ می برد ، چیزی از خاطره ها یادت نیست فقط طعم تلخش ته گلویت را می سوزاند...
راهرو را طی می کنی و حالا بچه ها:
ردیف هم، روی تخت ها ، آرام و بی صدا...کمی جا خوردی نه؟
پوستهای لطیف و نشترهای بی امان آمپول که مدام میشکافد تا شاید رگی بیابد...
بچه ها و بدن های نحیف و تختهای آهنین و سخت
بچه ها و درد و زخم و عفونت و بوی تند الکل ....
خب حالا تو:
حالا تو و رنگ رنگی اسباب بازی هایت تا به آنها بگویی کودکم مرگ شاید سرنوشت محتوم تو باشد اما سهم خود را از بهار ، از زمین بردار
حالا تو باور می کنی که لبخند چه آسان بر لب فرشتگان می نشیند...چه آسان و بی منت آغوشت را پر آسمان می کنند...
حالا تو چقدر کوچکی ، چقدر حقیری در برابر این همه روشنایی ،این همه نور. چقدر تحفه هایت ناچیزند...اما بچه ها نا امیدت نمی کنند، سبد سبد آسمان می پاشند درون قلبت
حالا تو با خود می اندیشی چقدر حقیرم من که آغوشم را،این کمترین را ،در این همه بهار که آمده اند و رفته اند از بچه ها دریغ کرده ام
و باز با خودت عهد می بندی که...
و یادت باشد چه تو باشی و چه نه... چه عهد هایت مانده باشند در ذهن یا در میان روز مرگی ها فراموش شده باشند...
بچه ها همیشه هستند با تن پر درد و چشمی منتظر و نا امید به در تا این ته مانده بارقه امید چشمشان را به او ببخشند ....به او ببخشند و بروند...
می دانی که فرشته ها خیلی روی زمین دوام نمی آورند...

مکان: بهزیستی

آرام و آهسته ، کمی هم با ترس...ورود به جایی ناشناخته...نکند بچه ها این ترس را ، این کنجکاوی را از چشمهایت بخوانند و...
همین فکر، ترست را بیشتر و بیشتر و بارش آن را در چشم هایت چند برابر میکند ،و این سیر تصاعدی ادامه دارد ...
آرام و آهسته ، کمی هم با ترس...در آهنین و بزرگی که هیچ شباهتی به در خانه ندارد ، همان درهایی که بچه ها در نقاشی ها تکرار می کنند، با خودت فکر می کنی بچه های اینجا هم خانه نقاشی می کنند؟ با در و پنجره و دودکشی که مدام دود آبی از آن بیرون می زند و آن شیب تند شیروانی...
آرام و آهسته ، کمی هم با ترس... از حیاط می گذری جایی که معلوم است برای بازی نیست…با خودت فکر می کنی بچه های اینجا هم از اینکه توپ بچه همسایه بیفتد توی حیاط یا گربه ای زیر سایه درخت باغچه لم بدهد ذوق می کنند؟
هیچ گاه باد به غبغب می اندازند و می گویند :"حیاط خونمون"؟
و حالا وارد اتاق شده ای ، قاطی بچه ها...کمی به هم نگاه می کنید ...صدایی میشنوی:"بچه ها سلام کردید؟"
و چندین صدای کودکانه با هم و بلند: "سلام"
چقدر ترست بیهوده بود...بچه ها گرم می پذیرندت اصلا انگار روزها و روز ها منتظر آمدنت بوده اند...
چقدر از دیدن اسباب بازی ها خوشحال میشوند،
یکی درون آغوشت خانه می کند ، برایت حرف می زند و تو می شوی "خاله" و تو می شوی "عمو"...
ساده و راحت... چقدر ترس تصاعدیت بیهوده بود
ناگهان نگاه پر لبخند یکی با نگاهت تلاقی می کند:" خاله جان، آمدی مرا با این همه اسباب بازی و بوی عید ، سرخی لباس حاجی فیروزت خوشحال کردی، آمدی تا من هم در خاطرات کودکیم رنگی هر چند کمرنگ از بهار داشته باشم.آمدی تا من هم بیاموزم تا من هم بیاموزم نیازس نیست برای شاد کردن کسی هفت پشتتان با هم یکی باشد، نیازی نیست اصلا کسی را بشناسی یا نامش را بدانی تا به او بگویی عمو...
آری،’من و تو نسلمان به یک اصل می رسد یعنی به عشق، زنده بمانی پسر عمو’(1) "
راستی پسر عمو دستت برای این همه شادی درد نکند ...اما ...اما بین خودمان باشد ، به خانم مربی نگو یی ها...
اینها برای من بابا نمی شود...
خیر پیش پسر عمو، زنده بمانی باز هم به ما سر بزن

مکان: کوچه های خیابان مولوی

روز ها به بهار نزدیک تر می شود بوی "یا مقلب القلوب " می آید..
این بار نوبت کوچه هاست، این بار کیسه هایی که کمی طعم عید درون آنها ریخته اند، برای بچه هایی که کسی اهمیت نمی دهد آیا تا به حال عید را دیده اند یا نه...
برای خانه هایی که سهمی از بهار نبرده اند ، پدر که نباشد یا باشد و...، مادر که نباشد یا باشدو...
دیگر کسی به فکر خرید لباس عید ، تکاندن خانه ، خیس کردن گندم نیست...
لباس عید هست ، ماهی هست ، هفت سین و شیرینی و آجیل هست اما در خانه همسایه، در ویترین مغازه...
و شاید اگر وضع مالی بهتر باشد درون پیک شادی مدرسه...
قدم هایت با صدای قلبت ضرب می گیرد :" یا مقلب القلوب، یا مقلب القلوب،یا مقلب القلوب...."
آدرس را پیدا می کنی ، در میزنی ...
زنی در را برایت باز میکند ، سلام و احوالپرسی...
بچه ای از گوشه در سرک می کشد...
آرام لبخند می زند چشمهایش با دیدن کیسه برق می زند، آرام روی سرش دست می کشی ...برای بیشتر از این فرصت نیست...
کیسه را می گذاری و می گذری...
در راه درون تاکسی چشمهایت را می بندی و به بچه ای که سرک می کشید فکر می کنی... حتما الان کیسه را باز کرده اند ،حتما از دیدن شکلاتها و شیرینی ها خوشحال شده است... حتما از دیدن ماهی بالا و پایین پریده می تواند به بچه های همسایه پز بدهد که "مام شب عید سبزی پلو با ماهی خوردیم"
در ذهنت با آن لباس های تازه می بینیش ... خدا کند اندازه اش باشد...حتما هست ...شاید کمی پیرهنش گشاد باشد...عیبی ندارد عوضش حالا حالاها اندازه اش هست و ... وای کاشکی وقتی کیسه را باز میکرد آن جا بودم... مهم نیست ...در ذهنت می بینیش
شیشه را پایین می کشی بوی عید می آید ، نفس عمیق می کشی ...
تمام لبخندهایی که این روزها دیده ای از ذهن می گذرانی ... خدایا ممنونم... خدایا به خاطر ناب ترین لبخند های فرشته هایت ممنون...خدایا...
یکی از دور، یکی از درون قلبت زمزمه می کند " یا مقلب القلوب و الابصار ..."
تاکسی ترمز می کند، پیاده می شوی پله های طولانی مترو...باز در شلوغی گم می شوی ولی آن صدای دور گم نمی شود :" یا محول الحول والاحوال..."

2006-03-12T01:53:00.000-08:00

همچنین می توانید علاوه در تهیه مایحتاج شب عید خانواده های محروم مانند برنج، روغن،چای، قند و شکر، گوشت ،ماهی ، حبوبات، میوه ،شیرینی،آجیل،شکلات و ... در تهیه لباس عید برای کودکان بی سرپرست ، با حضور و سلیقه خودشان، شرکت داشته باشید.
روز جمعه 26 اسفند ماه نمایشگاه بازارچه خیریه شامل صنایع دستی و محصولات هنری خانواده های محروم و نیز محصولات غذایی و صنایع دستی استانهای کشور در فضای باز فرهنگسرای کودک ،واقع در خیابان شریعتی - روبروی دولت- کوچه امامزاده- فرهنگسرای کودک برگزار می گردد که درآمد آن صرف تهیه لباس شب عید برای کودکان خانواده های بی سرپرست خواهد گردید.

تلفن های تماس: 22646913-021-09329354436- 09123774326

2006-03-12T01:47:00.000-08:00

امسال هم قصد آن داریم در کنار حاجی فیروز به دیدن کودکان برویم، کودکانی که ماههاست کچاوک لبخند از لانه زخمی دلهایشان کوچیده است، تا شاید به معجزه بهار عشق لانه تکانی کنند و امید به بازگشت در دلشان زنده شود…

هشدار عزیز! شاید این کودک فردا نباشد…

زمان : سه شنبه 23 اسفند ساعت15 بعدازظهر
مکان : بیمارستان شهدا- آسایشگاه معلولین هفتم تیر(مکان حرکت : خیابان وصال-خیابان شهید رضا نایبی-بن بست داریوش- پلاک 40)

زمان : چهار شنبه 24 اسفند
مکان : شیرخوارگاه شهید ترکمانی – شهید باقری (مکان حرکت : خیابان وصال-خیابان شهید رضا نایبی-بن بست داریوش- پلاک 40)

زمان : شنبه 25 اسفند – جمعه 26 اسفند

پخش مواد غذایی برای خانواده های محروم شامل کیسه مایحتاج غذایی و عیدی و هدایای عید (مکان: خیابان وصال-خیابان شهید رضا نایبی-بن بست داریوش- پلاک 40)

آن جان شيرين كوچه ها را ميگردد

2005-10-23T17:23:00.001-07:00

پيكري تلو تلو خوران كوچه ها را طي مي كند:آرام ، لرزان و دردمند...رنج اين همه رنج بر شانه هايش...
تاريكي تمام كوچه ها را گرفته است...خونين و پردرد تك تك درهاي شهر را مي كوبد :محكم و محكم تر
خدايا اين همه تار جهالت تنيده بر درو ديوار اين شهر چيست؟ با پيكرش بر صف تارها مي زند، پيكرش خونين و خونين تر مي شود: خدا يا مگر ممكن است؟ اين همه خواب از كجا بر چشمان اين مردمان تراويده است؟
پيكري تلو تلو خوران كوچه ها را طي مي كند...
شبي از شبها مردمان شهر پيكري را در گوشه اي از شهر مي يابند :از آن مردي است كه آن قدر بر تارهاي آهنين كوفته تا جان از قفس تن به در برده است...
اما جان آشفته بسته به حقارت تن نخواهد ماند، باز كوچه گردي خويش را ادامه خواهد داد...باز قرن ها و قرن ها كوچه ها را مي گردد تا شايد چشمي باشد كه نخواهد به خواب تن دهد...شايد چشمي زخمي دردمندي دردمندان شهرش، آشفته اين همه تارهاي تو در تو باشد،شايد كسي بخواهد او را ياري كند...
قرن ها مي گذرد و تارهاي عصيان و بي خبري هر روز استوارتر تنيده مي شوند و او نا آرام در تكاپوي رهايي بشر از پيله اي كه خويش بر اندام شهرش گزيده است...
پيكري خونين، آشفته و پريشان هنوز شهر را مي گردد، ما خويشتن خويش را دريابيم و جسممان را به دست روح او بسپريم...
تن خويش را به روح متعالي او بسپريم و دست كم شبي كوچه گردي را به ياد مردي تجربه كنيم كه تمامي عمرش با پاها و دلي تاول زده مي گردد تا شايد دلي بيابد حيران عاشقي...
علي مرد دردمند كوچه هاي كوفه،كوفه اي با وسعت تمام مردمان از ازل تا ابد، علي مردي نگران قطره اشك كودكي در آن سوي زمين،در آن گوشه زمان ما را به عاشقي، به قدم نهادن در كوچه ها پا به پاي خود مي خواند...همراهش شويم ولو يك شب

آن جان شيرين كوچه ها را ميگردد

2005-10-23T17:23:00.000-07:00

2005-10-15T00:26:00.000-07:00

دوستان عزيز ،دوستاني كه يك ،دو، يا چند سال در كنارشان تجربه كرديم در نورديدن كوچه هاي تنهايي شهرمان را با هم،تجربه كرديم پيمان بستن با پيكر خونين مرد معاصرمان علي را با هم...
دوستاني كه كوچه گردان آيين جدا ناپذير ماه هاي نورشان شده است...
و شما دوستان عزيز ،دوستاني كه امسال از اين نقطه نوراني قصد معاصر شدن با عشق را داريد...
بسم الله
منتظرتان هستيم تا بياييد و در كنار هم اين آيين را با ياد مولايمان علي (عليه السلام) هر چه پر بار تر برگزار كنيم.آن گونه كه علامت سوالي باشد در برابر تمام آيين هاي بي رمق و بي نفسي كه علي را زنده،خونين پيكر و نگران كودكان گرسنه شهر نمي داند...
من و تو كه باور داريم علي حي را

در آستانه انتخابات ریاست جمهوری

2005-05-12T05:55:00.000-07:00

طرح حمایت از روستاهای محروم
ایران 1130

با انتخاب هر فرد به عنوان رئيس جمهور ، شخص منتخب فرصتي در حدود 4*365 +1 روز خواهد داشت تا مسئوليت خويش را در قبال ملت به انجام برساند . ملتي که نه فقط در يک شهر يا استان بلکه در سراسر اين خاک پهناور مي زيند.
در مساحتي در حدود 1648192 کيلومتر. و رئيس جمهور بايد به فکر آباداني وجب به وجب اين خاک باشد ، از شرق تا غرب و از شمال تا جنوب . راهي بس دراز است و فرصت اندک،راهيکه مرد مي خواهد با قدمي در راه و انديشه آباداني در سر، مردي که توان آباد کردن روزانه حدود 1130کيلومتر از اين کشور را داشته باشد.
از آنجا که جمعیت امام علي (ع) خود را عضوی از پيکره ملت و مسئول در برابر سرنوشت خويش و ديگر هموطنان مي داند بر آن است تا عرصه اي براي سنجش داعيه داران کسب مقام رياست جمهوري فراهم آورد .عرصه اي عملي براي اثبات تواناييها در جهت آبادسازي ايران.شخصي خواهد توانست رئيس جمهور باشد که امروز بدون دغدغه هاي ديگري که اين مقام اجرايي در پي خواهد داشت در عرض 24 ساعت 1130 کيلومتر از اين خاک پاک را به سبزي آباداني مزين سارد.

2005-03-25T03:51:00.000-08:00

"ما اسطوره مان آرش است ,اسطوره هامان صد سال, دويست سال , سيصد سال است كه در گل گير كرده اند وتا عصر معاصر نيامده اند....هدف ما به دنبال اسطوره ها و واقعيتهاي ديني گشتن است كه اگر در ديروز نيست در امروز بايد گشت " (قسمتي از سخنراني استاد شارمين ميمندي نژاد درجشن خيرين در تاريخ 13/9/1383)

و امروز گاه سرودن حماسين نغمه است از اسطوره اي كه نه از تلاقي خيال و تاريخ و نه از دل آمال بي سرانجام و سركوب شده يك ملت,كه از گستره عشق و از دل واقعيت ملموس اين حوالي سر بر آورده اسطوره اي كه نه آرش است به تير انداختن و نه رستم است به آذرخش تازاندن.او راستين اسطوره اين سرزمين است كه سالي يكبار به ابزار عشق براي فتح قلوب مسلح ميشود:
بيمارستان علي اصغر ميعادگاه هر هفته اعضاي جمعيت امام علي (عليه السلام) بود
اوايل فكر ميكردند با آمدنشان به بيمارستان به بچه ها دلداري و اميد ميدهند, اما خيلي زود متوجه شدند كه اگر نياز هم هست نياز آنهاست به بچه ها
از بين بچه هاي بيمار "انسيه" دختر نازنين و شيرين زباني كه در اين رفت و آمد ها حسابي در دل اعضاي جمعيت جا كرده بود.هر چند بيماري لبخند را از لبهايش تارانده بود و اين بي لبخندي بود و بود تا نزديكي هاي عيد...
و عيد بي لبخند انسيه براي اعضاي جمعيت معنا نداشت.مگر ميشد به استقبال بهار، تازگي و تولد رفت بي آنكه شكوفه لبخند را بر لب عزيزت شكفته ببيني؟
هر چه تلاش كردند انگار هيچ راهي براي خنداندن انسيه وجود نداشت...
بالاخره يكي از جمع لباس قرمزپوشيد و روي سياه كرد. يكي دايره زنگي به دست گرفت و از دل قصه ها براي خندان انسيه كوچولو آمد بيرون. يكي قلبش شد گنجينه عقيق و فيروزه.يكي لباس احرام پوشيد و حاجي شد.حاجي فيروزه قلب ، حاجي فيروز.
بر دايره اش زد و خواند "ارباب كوچك و درد مندم سلام عليكم،ارباب كوچك و دردمندم سرت را بلند كن و اين رقصنده به ساز عشقت را ببين،ارباب كوچك و دردمندم بخند"
نواخت و خواندو خواند .بالاخره حاجي فيروز خسته شد .دايره اش را به زمين انداخت ونااميد...
هنوز چند ثانيه از نا اميدي حاجي فيروز نگذشته كه بوي بهار تمام فضاي اتاق را پركرد.عيد از لبهاي انسيه در فضا تراويد.انسيه خنديد.
و از آن روز حاجي فيروز به درون قصه ها برنميگردد بلكه در گوشه اي از اين شهر مينشيند به انتظار بهار تا لباس متبركش را بپوشد و به ملاقات انسيه ها برود.
حاجي فيروز حكايت ما بازيگريست كه صحنه بازيش،تماشاچيش و نمايشنامه اش را بس درست انتخاب كرده است.
هنرمندي كه لوح تقديرش را نه در فلان فستيوال و در زير نور هزاران دوربين و پرژكتور كه از لبهاي ترك بسته كودكان معصوم و غريب در گوشه اي غربت زده در بيمارستانها دريافت ميكند.
حاجي كه حجش طواف قلبهايي است كه خدا در شكستگيشان خانه كرده است
حاجي فيروزي كه ميخواهد براي هميشه هيچ نام و نشاني جز حاجي فيروز نداشته باشد و در گمنامي به ملاقات خدا در كنار تختهاي كودكان برود اسطوره مرد ي كه روزي آتش عشق به جانش افتاد و سوزاند هر آنچه جز دوست در دلش جا داشت. حاجي حجت مقبول و سعيت مشكور.

برنا مه های حمعیت در آستانه سال جدید

2005-03-12T14:47:00.000-08:00

امروز که به آغاز سال جديد نزديک تر می شويم می خواهيم طراوت و شادمانی کودکانه را در قالب هدايايی به کودکان چشم انتظار بيمارستانها ، مراکز بهزيستی و خانواده های محروم تقديم کنيم . به اميد روزی که همه کودکان عيدرا بدون اشک و غربت و در شادی کودمانه خود آغاز کنند.

دوشنبه 24 اسفند: بیمارستان علی اصغر-بیمارستان شهدای تجریش-مرکز معلولین هفتم تیر
سه شنبه 25 اسفند: مرکز طبی کودکان
چهار شنبه 26 اسفند: مرکز بهزیستی شهید ترکمانی
پنج شنبه و جمعه 27-28: پخش مایحتاج خانوادهای محروم

محل حرکت :خ انقلاب-خ فلسطین- ک نایبی- بن بست داریوش

ساعت: 15/ 3 بعدازظهر

تو نيز ميتوانی لبخند را از لب کودکی خسته و نا امید عيدی بگيری ...

و... امید را از چشمانش.

2005-03-09T09:43:00.000-08:00

كودك دردمندي در اتاق بي پنجره بيمارستان، بي لبخند نشسته است.حتي روزني نيست كه بوي بهار را به درون دعوت كند
نه نازكي نسيمي،نه شيرين خيالي ،همه تنهايي و تنهايي و گاهي مرگ يك هم اتاقي
عروسك،شادي،تنگ بلور،سبزه و بهار هيچ كدام به اين اتاق راه ندارد.
********************************************
كودك دردمند در اتاق بي پنجره و لبخند دراز ميكشد و ملحفه را ميكشد روي سرش ، هم اتاقي تازه واردش از درد مينالد ولي او را اميدي به ناله هم نيست.
پرستار بي لبخند مي آيد، آمپول را تزريق ميكند و ميرود.كودك حتي آخ نميگويد...
كودك درمند در اتاق بي پنجره و بي لبخند در اين بهار ميخشكد و ميپوسد و ميميرد

********************************
نيمه شبي بهاري آرام و بيصدا پيكر فسرده و سردش را از اتاق بي پنجره ميبرند بيرون ،ملحفه را عوض ميكنند و...
كودك دردمند ديگري فردا در اين اتاق بي پنجره ، بي اميد خواهد نشست تا ...

راستي تو گفتي بهار يعني چه؟

2005-02-23T01:38:00.000-08:00

تو که هرسال،هر ماه و حتی هر روز برای گوش رقیه وگلوی علی اصغر می گریی و می نالی کنون ببین پیکر پاره پاره ابراهیم و احسان را بر دستان حسین .
کنون ببین داغ سجاد و مهراوه را بر دل حسین.
کنون ببین،ببین،ببین...
امروز، مرد آزاده و زنده، حسین، کودکان این شهر را بر سر دست گرفته و فریاد می کند حق اندک حیات آنان را ، زندگی هرچند کمرنگ آنان را، کودکانی که رنگارنگی رویاهایشان در زیر بار کار ، طلاق و فحشا رنگ می بازد.
کودکانی که زبان نالیدن ندارند و یاری دهند ه ای باید تا زبانشان باشد. زبان ابراهیم، زبان احسان.....
جمعیت امداد دانشجویی-مردمی امام علی (ع) با هدف پیروی از آیین عدالتخواهی و ظلم ستیزی آزاد مرد جهاد و دین ،امام حسین(ع)، کمر به برپایی همایشی با نام "بررسی معضلات کودکان ایران" بسته است تا شاید این همایش آغازی باشد برای آنکه عاشوراهایمان را رنگی دگر بخشیم. رنگی که همرنگ آیین مسخ شده و آفت زده ای که حسین را جز برای گریستن می خواهد نباشد-همرنگ مذهب سیاه-.
به امید آنکه در زیر پرچم مذهب سرخ حسین روزی را شاهد باشیم که در هیچ جای دنیا سیاهی ظلم بر زندگی کودکان سایه نیفکند و دنیای کودکان شاد باشد و سبز.

2005-02-21T09:07:00.000-08:00

جمعيت امام علی (ع) برگزار می کند :

« همايش بررسی معضلات کودکان ايران»

در اين همايش به بررسي معضلاتی نظير کودکان خياباني، فراری ، بزهکار ، متکدی ، محروم و ... و نيز ارائه راهکارهايي عملي در اين زمينه پرداخته خواهد شد .

با حضوراساتيد و کارشناسان کودکان :

- سخنرانی

- ميزگرد

- تئاتر کودکان محروم مولوی

- پرسش و پاسخ

زمان : پنج شنبه 6 اسفند ماه - 10صبح الی 18 بعدازظهر

مکان: فرهنگسرای دانشجو (خ سيد جمال الدين اسدآبادی)

حهت کسب اطلاعات بيشتر به آدرس :http://sociallifetime.blogspot.com/مراجعه نماييد.

نسخه قابل پرينت (اطلاعيه همايش)

2004-12-14T13:38:00.000-08:00

تو فكر يه سقفم ،يه سقف رويايي
تو فكر يه سقفم حتي مقوايي

سر چهارراه , دم غروب پشت چراغ قرمز مي ايسته,كمي اين طرف و اون طرف رو نگاه ميكنه ,خبري نيست .چراغ كه سبز ميشه راه مي افته وميره.
,*
سر چهار راه ديگه نصفه شب شده.مادري دختره شو بغل كرده و كنار چراغ راهنما نشسته .دخترك آرام و بيصدا گريه ميكنه:اندازه هزار تا سردشه و گرسنه است
*
سر چهاراه نزديك سپيده مادر و دختر آروم خوابيدن
*
سر چهاراه دم غروب ،پشت چراغ قرمز ترمز ميكنه،روزنامه رو ورق ميزنه.همه صفحه ها رو نگاه ميكنه،گوشه صفحه هفتم با فونت حقير نوشته:دختر و مادري شب گذشته در اثر سرما درگذشتند
همين!خبري نيست.
روزنامه رو تا ميكنه و ميندازه روي صندلي،چراغ كه سبز ميشه پدال كاز رو فشار ميده
*
از ماشين كه پياده ميشه سكه ته جيبشو ميندازه توي صندوق صدقات تا هفتاد نوع بلا ازش دور بشه ،تا عمرش طولاني بشه

جمعی از دانشجویان معترض به وضعیت خیابان خوابها مقابل شهرداری خوابیدند.

2004-12-14T02:16:00.000-08:00

جمعی از دانشجویان در اعتراض به بی تفاوتی مسئولان نسبت به وضعیت بی خانمان ها شب گذشته را مقابل درب ساختمان مرکزی شهرداری تهران گذراندند.

روزنامه شرق
سه شنبه 24/ آذر ماه

2004-12-10T11:15:00.000-08:00

كودك اراكي درگذشت"

"هر كودكي كه به دنيا مي آيد يعني خدا هنوز از انسان نااميد نيست."(تاگور)
خداوندا ببين چگونه نشانه هاي اميدت به انسان را به مسلخ ميبريم. تو را به پاكي همين ياسهاي پژمرده سوگند ديگر اين فرشته هاي كوچك را به زمين مفرست اين قربانيان پاك را.
خدايا چشمهاي ما كور ، گوشهاي ما كر، قلبهاي ما خارا ،ما تاويل " ختم الله علي قلوبهم و علي سمعهم و علي ابصارهم غشاوه "(1).از ما اميد ببر.
و تو! مرد زخمي و كوچه گرد! اين همه با شمشيرهاي آخته مان هر روز از نو پيكرت را شرحه شرحه ميكنيم از ما نااميد نشده اي؟تو را به ضجه هاي ساكت اين عزيزانت دست فرشتگان را بگير و از اين شهر برو
ديگر با ما كوفيان مدارا مكن ديگر اين جامه وصله دار ارزش وصله كردن ندارد آن را دور بينداز و اين شتر را در بيابان جهالت خويش رها كن.(2)
علي جان ببين” خدارا خدارا”يت را كه چگونه پاسخ گفتيم. ببين متبرك نامت را چگونه با تشيع مسموم خويش آلوديم. ما تمام فرشته ها را خواهيم كشت و شهر خويش را از اميد خالي خواهيم كرد تا...

1)آيه 7 سوره بقره
2)اشاره به خطبه 69 "چه مقدار با شما كوفيان مدارا كنم چونان مدارا با شتر نو باري كه از سنگيني بار پشتش زخم شده است و مانند وصله زدن جامه فرسوده اي كه هر گاه از جانبي آن را بدوزند از سوي ديگر پاره ميگردد."

;

2004-11-29T09:59:00.000-08:00

سلامت را نميخواهند پاسخ گفت ،
سرها در گريبان است!
كسی سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را ،
نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند! ،
كه ره تاريک و لغزان است!
وگر دست محبت سوی كس يازی ،
به اكراه آورد دست از بغل بيرون ،
كه سرما سخت سوزان ست!
شعر از مهدی اخوان ثالث
مهر- خبر مرگ دو تن از شهروندان بر اثر شدت سرمای پاییزی در حاشیه پیاده روهای شهر تهران طی روزهای گذشته ، اولین اخبار از مرگ و میر کارتن خوابها در زمستان امسال است.
به نقل از روزنامه مردم سالاری!
دوشنبه 9آذر 1383

لینک به مطلب

2004-11-11T14:20:00.000-08:00

گزارشي از برگزاري مراسم كوچه گردان عاشق در سال 83

2004-10-31T13:29:00.000-08:00

بیانیه جمعیت دانشجویی امام علی (ع) به مناسبت روز جهانی غذا

2004-10-17T13:24:00.000-07:00

اگر در جامعه ای یک نفر گرسنه باشد همه افراد آن جامعه مسئولند.
من دانشجو هستم ،
اینجا مولوی است ، از کوچه باریکی که به زحمت عرضش کفاف 1 نفر را می دهد می گذرم پلاک 14 ، خانه ای که در هر اتاقش خانواده ای زندگی می کند، فرشاد پسربچه رنگ پریده کلاس اولی اینجاست او دیروز سر کلاس ضعف کرده بود . اینجا خانه فقر است . پدر فرشاد در حال خیاظی سوزن بر پایش رفته و از کار افتاده است . به نظرم کم کم دارد معتاد می شود .
اینجا هرندی است ، به قولی دروازه غار . اینجا در این خانه 3 خواهر زندگی می کنند .مریم ، میترا و مهدیه ، مریم و میترا هر دو شاگردان ممتاز مدرسه اند. مو های سر میترا در اثر سوء تغذیه ریخته است و هر دو آنها دچار فقر آهن هستند. خواهر کوچک آنها از بدو تولد معتاد بوده و اگر مدتی بوی تریاک استشمام نکند عصبی و بی قرار می شود .
من دانشجو هستم ،
اینجا علی آباد است ، منزل گلشاد خانم ، شوهرش معتاد بود و جلوی چشم بچه ها خودش را دار زده است . حا لا گلشاد بیوه است ، ماهی 20 هزار تومان از کمیته میگیرد. پسرش محمد بیماری خونی دارد، صاحبخانه هر روز پشیمان از اینکه خانه خود را به یک بیوه داده است آبروی او را جلوی در و همسایه می برد ، هفته پیش گلشاد دیگر نا امید از همه جا خود را به زیر ماشین انداخت ، اما متاسفانه یا خوشبختانه آسیب چندانی ندید. او مجبور است به این زندگی ادامه دهد. چرا کادرش اسم او را گلشاد گذاشت ؟ او که چون گلی غمگین و پژمرده است .
اینجا باغ آذری است ، گود عرب ها ، این خانواده دختر خود را هفته پیش به 20 هزار تومان فروختند . راستی می دانید قیمت یک سنجاب در مولوی چقدر است؟
اینجا جوانمرد قصاب است . تا به حال چنین خانه ای ندیده بودم . این خانه هیچ چیز ندارد . زیر زمینی خسک و خالی ، نمور و تاریک . زن و دخترش در خیابان دستفروشی می کنند . دختر از امسال ترک تحصیل کرده است و احتمالاً به زودی در خیلمعتادان و قاچاق فروشان خواهد بود.
دوستان ! من قبلاً دانشجو بوده ام ولی حالا نمی دانم چه هستم !
به نظر شما با جزوه های فیزیک 2 ترم پیش می توان سقف چکه دار خانه خدیجه خانم را پونز زد ؟
چه می گویم ؟
من دانشجو بودم دغدغه ام استرس شبهای امتحان برای پاس کردن واحدهای ترمم بود ، شاداب و سر زنده بودم ، فکر و ذهنم این بود که چه تفریحی داشته باشم ، از کدام دانشگاه پذیرش بگیرم ، نمی دانم چرا این مترو مرا از ایستگاه 15 خرداد به مولوی ، بعد شوش، بعد علی آباد و بعد جوانمرد قصاب کشاند ؟! حالا خیلی وقت است که لبخند واقعی را فراموش کرده ام و ذهنم پرونده سیار صدها و هزار ها کودک است که با چشمان مظلوم خود که به دنبال کور سوی امیدی است ، با لبخند بی رنگی به در می نگرد.
شاید راست می گویند : آنکه می خندد هنوز خبر را نشنیده است .
من دانشجو هستم ، نه ! حالا من نمی دانم چه هستم ! نمی دانم در کجای این جامعه و این شهر هستم ، ذهن من حالا پرونده ای سیار از صدها خانواده است که هنگامی که یک روز از عمر خود را می گذرانند ، آهی از سینه می کشند و شکر می کنند که یک روز هم بیشتر در این دنیا باقی ماندند . غروب هر خورشید برایشان بیم دهنده فردای نا معلومیست که به انتظار نشسته است.کسانی که چند سالی فقط فقیر بودند حالا کم کم فقیر و معتاد ، فقیر و بی سواد ، فقیر و متکدی ، فقیر وناتوان و در شرایطی خاص فقیر و آبرودارند.
امروز روز جهانی غذاست .ابتدایی ترین نیاز انسان در این کره خاکی . امروز روز اول ماه رمضان و روز جهانی غذاست و من دانشجو هستم ، در شهری در کشوری و در دنیایی که هزاران نفر در آن ، نه تنها در ایران بلکه دراتیوپی، در هند، در بنگلادش و ... گرسنه هستند .
من مسلمانم ، خداوند انسان را آزاد آفرید، او را به زمینی آورد که سرشار از ثروتها و منابع بود ، اما من ، انسان ، آفریده خدا ، نتوانستم این منابع را میان خواهران و برادرانم به عدالت توزیع کنم . من بشری هستم که در علاقه به مال اندوزی و ثروت خود حاضر به گرفتن حق مظلومان و در رنج افتادگان شده ام ، اما خداوند در کتابش وعده می دهد که آنها وارثان زمین خواهند بود .
من دانشجو بودم ، آرمانگرا بودم ، دلم می خواست مدینه فاضله داشته باشیم ، دلم می خواست همه انسانها حداقل های زندگی را داشته باشند . دلم می خواست هیچ پدری ازدرد گرسنگی کودکش سر افکنده و شرمنده نباشد . دلم می خواست وقتی در خانه خود غذا می خورم ، همه انسانها می توانستند در خانه خود غذایی داشته باشند تا لقمه آسانی از گلویم پایین می رفت، ولی افسوس که اینها آرزویی بیش نیست . امروز روز جهانی غذاست و من به عنوان دانشجو نمی دانم در این روز برای این نیاز اساسی چه باید کرد ؟!! نمی دانم چه بگویم ؟ بگویم بیایید با هم بر این عرصه گام نهیم ، و یا اینکه بگویم بیایید حداقل در گوشه ای از ذهنمان به این موضوع فکر کنیم ، و یا نه ، بگویم بیایی ما هم مانند دیگران بی تفاوت از کنار واقعیات اجتماع و جهانمان بگذریم و سعی کنیم هر چه سریعتردر این 5 روز دنیا بار خود را ببندیم.

تجلیل دانشجویان ایران از اقدامات بشر دوستانه کلینز من

2004-10-16T13:16:00.000-07:00

جمعیت امداد دانشجویی امام علی (ع) با نام جهانی اولین برادر بزرگتر ، به مناسبت حضور کاپیتان اسبق و مربی کنونی تیم ملی آلمان ، یورگن کلینزمن از اقدامات بشر دوستانه این ورزشکار در زمینه کمک به آسیب دیدگان و به ویژه آسیب خوردگان زلزله منجیل و بم ، تجلیل و تقدر کردند.
به همین مناسبت لوح تقدیری که برای وی تهیه شده بود ، طی مراسمی به ایشان اهدا گردید.

معرفی جمعيت امام علی

2004-09-04T10:40:00.000-07:00

به نام خدا

جمعيت دانشجويي امام علي(ع) ، با نام جهاني اولين برادر بزرگتر اولين جمعيت مستقل غير سياسي اجتماعي دانشجويي ايران است که در سال 1378 تاسيس و در سال 1379 ، اولين دفتر رسمي خود را در دانشگاه صنعتي شريف تاسيس کرد و از بدو تأسيس معضلات اجتماعي به ويژه وضعيت کودکان را منظر فعاليت خود قرار داده است.
پايه گذار انديشه و طرحهاي جمعيت ، "شارمين ميمندي نژاد" استاد کلاسهاي "رهيافت دروني" بوده است که با فعاليت دانشجويان و فراگيري اين طرح ها ، دفاتر جمعيت به سرعت در ميان ساير دانشگاههاي تهران و برخي شهرستانها گسترش يافته است و طرحهاي کوتاه مدت ، ميان مدت و بلند مدت فراواني را ارائه و بسياري از آنها را نيز به انجام رسانيده است